PRESS ROOM

τελευταία νέα από τις εκδόσεις μας

Μια “Εξόριστη Θεά” που “αιχμαλωτίζει”

Μαΐ 27, 2020 | featured, Pigi-Blog, Κριτικές

ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΚΙΣΚΑ

Όσο μου αρέσουν τα βιβλία που έχουν σαν κεντρικό θέμα τις θρησκείες και όλη την μυθολογία γύρω από αυτές, τόσο δεν έχω βρει κανένα μυθιστόρημα που να αξίζει να του αφιερώσω τον χρόνο μου ώστε να μου ξετυλίξει τα «σκοτεινά» του μυστικά. Αυτό μέχρι το Νοέμβρη του 2018 όπου η «Εξόριστη Θεά» της Μαρίνας Κλωνάρη ήρθε στα χέρια μου.

Δηλώνω θαυμάστρια του τρόπου γραφής της κυρίας Κλωνάρη. Δηλώνω ερωτευμένη με τον Άρες.

Η «Εξόριστη Θεά» είναι ένα βιβλίο που η μυθολογία του δεν έχει τίποτα, ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ, να ζηλέψει από τα μεγάλα έπη του εξωτερικού. Η ιστορία, η μορφολογία του τόπου αλλά και η ίδια η Θεά είναι τόσο καλοφτιαγμένα, αποκυήματα μιας άλλης εποχής, που σε κάνουν να βυθίζεσαι αργά στα νερά τους και να αποζητάς και άλλο.

Είναι καλογραμμένο, καλοπλεγμένο και με ιστορία που ρέει γρήγορα αλλά συνάμα αργά και μεθοδικά, με ένταση που κορυφώνεται στις τελευταίες σελίδες και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Ακολουθούμε τον Άρες (αχ), τον δευτερότοκο πρίγκιπα της Ιμούρ (που μου έχει κλέψει την καρδιά) και ΑΞΙΟ διάδοχο του θρόνου της, του οποίου ο πατέρας πριν πεθάνει, τον βάζει να του υποσχεθεί ότι θα διεκδικήσει τον θρόνο καθώς δεν θεωρεί άξιο βασιλιά τον πρωτότοκό του (και καλά κάνει!). Σύμφωνα με τους νόμους και τις παραδόσεις της Ιμούρ, ο διάδοχος του θρόνου θα πρέπει να αναθέσει στον διεκδικητή μια αποστολή που, εάν καταφέρει να τη φέρει εις πέρας, ο θρόνος θα περάσει σε αυτόν. Όλοι μπορούμε να φανταστούμε κάπου εδώ πως θα εξελιχθεί, έτσι; Φυσικά και θα διαλέξει κάτι ΑΔΥΝΑΤΟ. Έτσι του ζητάει να φέρει πίσω στον Ναό μια Θεά άλλης θρησκείας, της οποίας τα ίχνη έχουν χαθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία των οποίων η μυθολογία έχει βασιστεί σε θρύλους και ιστορίες που έχουν μεταφερθεί από στόμα σε στόμα. Όσο πιο βόρεια, τόσο καλύτερη. Η μυθολογία της κυρίας Κλωνάρη, για εμένα ξεχωρίζει.

Είναι τόσο καλοδουλεμένη, τόσο ξεχωριστή και τόσο αξιέπαινη. Απλά το αγαπώ αυτό το βιβλίο εάν δεν έχει καταστεί σαφές. Ανήκει στην κατηγορία που όταν πέφτω πάνω σε πολλά κακογραμμένα βιβλία (συμβαίνει, ναι) και θέλω ένα διάλειμμα, ξαναδιαβάζω τα αγαπημένα μου για να πάρω κουράγιο. Η «Εξόριστη Θεά» είναι ένα από αυτά!

Η γλώσσα είναι λίγο σκληρή. Αλλά ξέρεις ότι δεν διαβάζεις ιστορία για παιδιά. Διαβάζεις για σκληραγωγημένους πρίγκιπες που υπερασπίζονται την τιμή και την δόξα της πατρίδας τους και για κακομαθημένους Θεούς που ξέρουν μονάχα να ζητάνε και όχι να δίνουνε.

Η ιστορία είναι ακόμα πιο σκληρή από την γλώσσα. Εκτός των παιχνιδιών εξουσίας, των προσωπικών σχέσεων και των Θρησκειών που συγκρούονται και δεν αφήνουν περιθώριο λαθών, είναι το ίδιο το υπόβαθρο των χαρακτήρων και την Θεάς που σε πονάει. Η Αννάνυα συγκεκριμένα έχει μια από τις πιο σκληρές ιστορίες που έχουν αποδοθεί σε χαρακτήρα βιβλίου που έχει πέσει στα χέρια μου. Ίσως και την πιο σκληρή. Και αυτό που με κάνει να την έχω σαν πρότυπο, είναι η αντιμετώπισή της στις δύσκολες καταστάσεις που ήρθαν στο διάβα της.

Η ιστορία της Αννάνυα θα προβληματίσει. Θα διδάξει και θα δημιουργήσει ερωτήματα από αυτά τα αναπάντητα που τα συζητάς με ένα ποτήρι κρασί τις πρώτες πρωινές ώρες με τους φίλους σου. Αυτά τα υπαρξιακά σου ερωτήματα. Πρέπει; Μήπως όχι; Εσύ τι θα έκανες; Η συγγραφέας την απογυμνώνει από την θεϊκή της φύση και στην παρουσιάζει σαν μια γυμνή γυναίκα, έρμαιο σε ένα κόσμο πολιτικών εξουσιών και παθών σε μια γη που η γυναίκα θεωρείται το «ασθενές» φύλο, είτε είναι θνητή, είτε Θεά.

Την αμαρτία μου θα την πω. Ήθελα λίγη περισσότερη ανάλυση στην ιστορία της Θεάς. Να ζήσω τον πόνο μαζί της. Να μάθω από εκείνη την ιστορία της και όχι να μου ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια τρίτων. Μπορώ πάντα να ελπίζω για ένα ακόμα βιβλίο μέσα από τα μάτια της Αννάνυα, έτσι;

ΠΗΓΗ: ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΘΕΑ

Pin It on Pinterest

Share This
X